برداشتهاى ژئوفیزیک هوابرد که توسط هواپیما یا هلى کوپتر انجام مى گیرد شامل اندازه گیرى تغییراتچندین پارامتر فیزیکى زمین مى باشد. مهمترین پارامترهاى قابل اندازه گیرى عبارتند از : رسانایى (Conductivity) که با عکس مقاومت ویژه برابر است، خود پذیرى مغناطیسى (Susceptibility) ، چگالى و تجمع عناصر رادیواکتیو شامل پتاسیم و توریم و اورانیم ، هر گونه تغییر در نزدیکى سطح زمین که سبب تغییرات قابل اندازه گیرى در این پارامترها شود، کاربردهاى عملى ژئوفیزیک هوایى را نشان مى دهد. دستگاههاى اندازه گیرى پارامترهاى مذکور عبارتند از : الکترومغناطیس (EM)، مغناطیس ، گرانى، طیف سنجى اشعه گاما (AGS)، برداشتها EM تغییرات سه بعدى در رسانایى را که بدلیل تغییر در لیتولوژى ، شدت آلتراسیون و حجم آبهاى زیرزمینى یا درجه شورى آن ایجاد شده است، به نقشه در مى آورد. از برداشتهاى مغناطیسى جهت تهیه نقشه تغییرات خود پذیرى مغناطیسى که غالباً مربوط به تغییر درصد مگنتیت سنگها مى باشد، استفاده مى گردد و برداشتهاى اسپکترومترى اشعه گاما ، تشعشعات حاصل از یک یا چند رادیو الحان طبیعى یا ساخت بشر را اندازه گیرى مى کند. روشهاى مذکور جهت اهداف متعدد بکار گرفته مى شود .‌در مواردى یک روش نشانه مستقیمى از وجود کانه مورد نظر را در اختیار قرار مى دهد بطور مثال مواقعى که روش مغناطیسى براى یافتن کانه هاى آهن و نیکل بکار مى رود.‌در موارد دیگر یک روش ممکن است تنها نشانه اى از مناسب بودن شرایط براى حضور کانى مورد نظر را ارائه دهد، بعنوان مثال روش مغناطیسى در اکتشاف نفت غالباً وسیله شناسایى در تعیین عمق سنگ کفهاى آذرین مى باشد تا با مشخص شدن ضخامت رسوبات اکتشاف نفت تضمین گردد.
   اکتشافات برداشتهاى ژئوفیزیکى را مى توان در زمین، دریا و هوا انجام داد.‌در مناطقى که وسعت زیادى دارند (بیش از صد هزار کیلومتر مربع) غالباً از روشهاى هوابرد استفاده مى شود. زیرا این روشها خیلى سریعتر و با دقت بیشترى انجــام مى گیرد.